Σάββατο στη πόλη μας


Την Πέμπτη διαβάζοντας τη City Press, ανακάλυψα πως ένα ακόμα σημείο αναφοράς για αρκετό κόσμο έκλεισε, κι αυτό ήταν ο Λέντζος στο Παγκράτι. Ιστορικό μαγαζί, ξεκίνησε το 1964 και πριν λίγες μέρες κατέβασε ρολά. Με έπιασε μια στεναχώρια είναι σκληρό να κλείνει το στέκι σου σκέφτηκα (πάντα απο τη πλευρά του πελάτη) και πιο σκληρό να κλείνεις την επιχείρηση σου γιατί έπεσε θύμα της κακής εποχής, Το έχω ζήσει αυτό το συναίσθημα όταν ως τρίτη γενιά έπρεπε να βάλω λουκέτο και να πετάξω το κλειδί σε μια επιχείρηση 35 ετών. Σκληρό χαστούκι το σημάδι των καιρών, η  οικονομική κρίση και η ακμάζουσα τεχνολογία. Ce la vie είχα σκεφτεί και πέταξα τα κλειδιά αλλά κράτησα τις αναμνήσεις.

Μια δυνατή ανάμνηση και αισθάνομαι τυχερή είναι οτι πρόλαβα να επισκεφτώ και να πιω τα ουζάκια μου “Στου Απότσου”. Κατερίνα θυμάσαι ; Ήμουν 19 και δεν θα ξεχάσω πόσο διστακτικά είχα μπει στο χώρο και πόσο γρήγορα με συνεπήρε η ατμόσφαιρα. Η Μεγάλη Βρετανία του ούζου είχε αποκαλεστεί και στα τραπέζια σερβιρήστηκαν συγγραφείς, πολιτικοί,διανοούμενοι, βασιλιάδες και αξιολάτρευτοι κοινοι θνητοί.

Γενικά αποφεύγω το κέντρο της Αθήνας, είναι οι αναμνήσεις δυνατές και με πιάνει κάτι. Σήμερα, είχα έντονη επιθυμία να περπατήσω, στη Κλειτίου,στη Ρόμβης, να περάσω απο την πλ. Αγ. Ειρήνης, γενικά να χαθώ στα μικρά ιστορικά δρομάκια.

Περπάτησα αρκετά, πέρασα και ξανά πέρασα τα ίδια σημεία, ψάχνοντας την αύρα, την αίσθηση, το κάτι το διαφορετικό. Τίποτα! Ήπια ένα καφέ, στα μοδάτα μαγαζιά στην πλ. Αγ. Ειρήνης, όμορφα μαγαζιά με προσεγμένο design αλλά  απρόσωπα. Μια κοπέλα στο σερβις με αρκετά τραπέζια τα οποία αλλάζουν κόσμο κάθε 30 λεπτά, μπορεί να είναι έστω ευχάριστη με τον πελάτη; Όχι. Εδωσα την παραγγελία μου νιώθοντας οτι έρχετε το τέλος του κόσμου,ο καφές μου ήρθε σε σεβαστό χρονικό διάστημα και η απόδειξη μου κατά κάποιο τρόπο προσγειώθηκε στο τραπέζι κάνοντας να με να νιώσω ένοχη.

Έφυγα πολύ σύντομα, το κλίμα δεν με σήκωσε αλλά αποζημιώθηκα. Στη γωνία της πλατείας υπάρχει ένα μαγαζί, απο τα παλιά, με είδη ραπτικής. Αρχοντομάγαζο, επιβλητικό και σχεδόν μουσειακό.Μπαίνοντας μέσα με υποδέχτηκαν δυο κυρίες μιας άλλης εποχής, της εποχής που έψαχνα. Είχαν όρεξη, διάθεση να εξυπηρετήσουν εμένα που δεν θα γίνω ποτέ πελάτισσα τους. Ευχαριστώ Κυρίες μου για την διάθεση σας να εξυπηρετήσετε τις αρχάριες ερωτήσεις μου.

Και η βόλτα τελειώνει που αλλού στην Αγορά,

Τσίπουρο στην Αγορά (ναι εκεί με τα κρέατα), παρέα με τον Κώστα(μπαμπάς) και το φίλο μας το Γιάννη. Ανάμεσα στων απλό κόσμο, εκεί που ο κόσμος σε καλωσορίζει, εκεί που ακούς ένα εγκάρδιο ευχαριστώ,που πληρώνεις ελάχιστα για να πιείς τσίπουρο με μεζέ εκεί που όλοι είμαστε μια παρέα. Όπως παλιά.

Advertisements

3 thoughts on “Σάββατο στη πόλη μας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s